Þórey
Guðmundsdóttir f.25.3.'88 - d.19.1.'06
Kæra frænka,
vinkona...
Elsku besta Þórey
mín, ég trúi því ekki að ég sé að fara skrifa bréf til þín vegna
fráfalls þíns. Það virðist svo óraunverulegt, og ég hef beðið með
það í 2 daga með að skrifa hérna inn, ég hef hreinlega bara ekki
fengið mig til þess ennþá. En hér er ég nú og orð mín fá engu lýst
hversu mikið ég sakna þín, hversu mikið ég elska þig. Ég er svo
dofin, ég er svo tóm, ég finn ekki fyrir neinu, ég finn bara
tómleikann og einmanaleikann í hjarta mínu. "Stóra" frænka mín
Þórey Guðmundsdóttir, horfin á braut meðal englanna og ég er ekki
að fara sjá hana í bráð. Það poppar margt upp í hausinn á manni á
svona stundu, þar á meðal minningarnar, æskan mín í heild sinni og
unglingsárin, öll mín 17 ár úti í þessum stóra heimi. Helst man ég
þó eftir því að mamma sendi mig í leikskóla í Hnífsdalnum bara til
að ég gæti verið með þér og Þóri frænda, þetta voru yndislegir
tímar. Á hverri helgi komu ég og mamma og einstaka sinnum Lísa
systir í heimsókn til ykkar á Bakkaveginn. Og voru þá ófáir mömmó
leikirnir, en þá líka playmo og fleiri góðir teknir. En oft fengum
við Þóri með okkur í alls kyns vitleysu og oftast fékk hann að vera
pabbinn. Gleymi aldrei hvernig herbergið ykkar leit út þá, skrítið
að Dagný búi í því núna, en samt svo fallegt og örugglega gott
fyrir hana að vita að Þórey frænka hafi eytt æsku sinni í því.
Síðan við 5 ára aldur fór ég í leikskóla á Ísafirði til að kynnast
einhverjum krökkum sem ég myndi þá vera með í 1.bekk, þá kynntist
ég Guðbjörgu um leið og urðum við perluvinkonur frá fyrsta degi.
Hún og við allar söknum þín svo mikið, sorgin er svo mikil en
minningarnar um þig svo margar ! Ég sit hérna með mynd af þér í
hendinni frá því í barnaafmæli hjá mér, á henni vorum við 12 ára og
auðvitað fullt hús af krökkum eins og alltaf
- en tárin renna
bara niður og ég ræð ekki við það en ég sakna þín svo mikið. En
gaman þótti mér nú þegar Hnífsdælingarnir voru sendir í skóla á
Ísafirði, þá fékk ég þig og Þóri aftur til mín og mikið var ég
glöð. Við spjölluðum strax saman en vináttan dofnaði en þrátt fyrir
það vorum við sko alltaf vinkonur. Í unglingadeildinni urðum við
aftur perluvinkonur, mér þótti svo gaman í 9 og 10 bekk,
árgangurinn '88 var svo samheldinn og góð eining, máttum engan
missa úr þessum stórkostlega hóp! Í menntaskólann við héldum og þar
hélst hópurinn sem best saman en alltaf einhverjir sem fara í
sitthvorar áttirnar, en við allar stelpurnar vorum svona, eining,
vorum bara allar vinkonur. Í menntaskólanum voru mörg böllin þar
sem við hittumst og dönsuðum saman og sungum hástafa, þar á meðal
skrallið,1.des og 6.ágúst sem standa líklegast hæst uppúr hjá mér!
Elsku Þórey mín, þetta er svo erfiður tími, svo erfiðar stundir, en
mikið þótti mér fallegt að sjá hversu margar þú átt að, þú ert
elskuð af svo mörgum, átt hundruði vina og og ættingja sem þú
gerðir aldrei neinn greinarmun á, aldrei dæmdiru neinn eftir
lífsháttum þeirra, aldrei, ekki neitt. Þú fannst alltaf eitthvað
fallegt við hvern og einn og það var einn af þínum bestu kostum! Ég
lít svo upp til þín, ég vildi óska þess að ég gæti verið eins og
þú, ég ætla að reyna mitt besta að halda uppi minningu þinni og
heiðra þig á hverjum degi í hjarta mínu. Þú ert ein bestasta
vinkona sem nokkur hefur átt í gegnum tíðina, og þú ert svo góð
fyrirmynd fyrir litlu stelpurnar í körfuboltanum, og sem fyrir allt
og alla í heiminum. Elsku Þórey mín, ég elska þig að eilífu, kæra
frænka mín ég hlakka til að sjá þig síðar. Það er bara svo ofsalega
erfitt að kveðja
Elsku Þórir minn
langbesti félagi, Elenborg, Guðmundur, Sara, Rakel, Helga, ástvinir
og fjölskylda allt í kring, ég votta ykkur öllum mína dýpstu samúð
og megi guð vera hjá ykkur á þessu erfiðu stundum, þið eruð efst í
huga mínum.
Með kærri kveðju
frá frænku þinni og vinkonu
Vala Karen Viðarsdóttir
Ég trúi ekki þessum
hörmungum sem eru að dynja yfir okkur öll þessa dagana.... tárin
koma, fara, koma, fara, hætta ekki að koma og enda á því að vera
endalaust...
ég er svo tóm, svo mikill söknuður, svo mikil
sorg.. ég bara fæ því ekki lýst hversu mikið ég elskaði frænku
mína, aldrei vissi ég að þessi elska ætti ÞAÐ mikinn stað í hjarta
mínu, en svo var víst og nú er hjartað mitt brotið í þúsund
mola
Við krakkarnir hittumst á
faggabryggjunni kl. 17:30 í gær og héldum bílaröð á hnífsdalsveginn
og stöldruðum við á slysstaðnum, lögðum frá okkur friðarljós,
fallegustu blóm sem ég hef séð, rósir og stórir vendir, meira að
segja kristall plús rauður, þetta var allt svo fallegt, og þetta
var aðeins brot af því besta sem við gerðum þá... Guðbjörg hélt smá
ræðu, falleg get ég sagt, tárin fengu svo að streyma þegar Helga
Margrét söng fallegu tónanna hennar Ragnheiðar Gröndal í laginu
Ást. Svo héldum við beint út í Hnífsdal þar sem við stoppuðum
bílana hjá bakkaveginum og kveiktum á fleiri friðarljósum og héldum
á restinni af blómunum og löbbuðum friðargöngu heim til Þóreyjar á
Dalveginn. Við komum við í garðinum, þar sem var flaggstöng dregið
í hálfa og upp við stöngina stóð mynd af englinum okkar, 15
friðarljós voru þá komin og fullt af blómum, en þau bættust heldur
betur við þegar við mættum þarna og báðum fyrir henni... svo
yndisleg stund. Ég gleymi þessum degi aldrei, hann var án efa sá
allra lengsti sem ég hef lifað. Ég knúsaði Þórir minn og brast í
svakalegan grát...þetta er bara svo ótrúlegt, ég trúi þessu ekki,
ég vil ekki trúa þessu, að þurfa kveðja fallegu frænku mína hana
Þórey.. það er bara það óeinfaldasta í heiminum, ég get ekki munað
eftir neinu öðru eins sem ég hef lent í áður fyrr.. ég get varla
náð andanum hjartað slær þungt og rólega og mér finnst ég vera
þvílíkt byrgði að þurfa að labba, sorgin helltist yfir mig þann
19.janúar og hún hverfur ekki aftur. Við stelpurnar, vinkonurnar
allar fórum út að borða á Fernandos, ótrúlega gott að vera bara
saman og halda hópinn, eftir svona erfiðan dag eins og þennan.
Finnst eins og gærdagurinn hafi verið fyrir 5 árum, finnst það
eitthvað svo ógurlega langt síðan ég var við athafnirnar.. ég er
svo tóm að Það eru alls engin orð sem fá því lýst hversu mikið ég
elska Þórir og Þórey, fjölskylduna og alla. Maður vill vera með
öllum á stundum eins og þessari, bara halda utan um alla og gráta
saman....
ég get ekki einu sinni
klárað þessa færslu... ég hlusta á Hide & Seek og ég brest í
svakalegan grát af söknuði og sorg,...ég bara á ekki til
orð...
...............eintómleiki
brýst um í sál minni ....... söknuður, og sorg.... ég tala í
hringi, ég er svo utan við mig..